മറവിയിലേക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ്

 
നേരം വെളുക്കാന്‍  രണ്ടോ മൂന്നോ മണിക്കൂറുകള്‍ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.  ഹോസബെട്ടുവില്‍ മൂന്നു ദിവസത്തെ ഉഴച്ചിലിനു ശേഷം കണ്‍ട്രോളര്‍ ദയാപൂര്‍വ്വം എന്നെ എന്‍റെ ഹെഡ്ക്വാര്‍ട്ടറിലേക്ക് തിരിച്ചു വിട്ടതാണ് .വീട് വിട്ടിട്ട് അത് അഞ്ചാമത്തെ ദിവസമായിരുന്നു  .കുഞ്ഞുണ്ടായിട്ടു അധികനാള്‍ ആയിട്ടില്ല .അത് കൊണ്ട് എങ്ങനെയെങ്കിലും വീടെത്താനുള്ള ത്വരയില്‍ ആയിരുന്നു ഞാന്‍ .

 

എനിക്ക് ലഭിച്ച ബര്‍ത്തില്‍ ആരോ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു . പത്തമ്പത് വയസ്സ് പ്രായമുള്ള ഒരു  സ്ത്രീ .ഞാന്‍ അവരെ തട്ടി വിളിച്ചു .ഇരുട്ടത്ത് അവര്‍ ഉറങ്ങുകയാണ് എന്ന് എനിക്ക് വെറുതെ തോന്നിയതാണ് .അവര്‍ വളരെ മര്യാദ നിറഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു "മോളിലത്തെ ബെര്‍ത്ത് എടുത്തോളൂ ,അതു ഞങ്ങളുടെതാണ് " മലയാളീസ് ആണല്ലോ .
'എന്നെ കണ്ടപ്പോഴേക്കും മലയാളി എന്ന് എങ്ങനെ പിടി കിട്ടിയോ ആവോ?' അപ്പോഴേക്കും മിഡില്‍ ബെര്‍ത്തില്‍ കിടന്ന പത്തറുപത് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന മനുഷ്യന്‍ എഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്ക് തല നീട്ടി ബെര്‍ത്തില്‍  നിന്നും ഇറങ്ങാന്‍ തുനിഞ്ഞു ."ഇറങ്ങെണ്ടാ ,കിടന്നോളൂ, കിടന്നോളൂ "അവര്‍ അയാളെ പിടിച്ചു കിടത്തി ബ്ലാങ്കറ്റ് കൊണ്ട് പുതപ്പിച്ചു വീണ്ടും ഉറങ്ങാന്‍ വിട്ടു  .

ഒരു വിധം പെട്ടിയും സാമാനങ്ങളും ഒക്കെ ഒതുക്കി വെച്ച് ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു . നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് കിടന്നതും ഞാന്‍ ഉറങ്ങിപ്പോയി . .ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞതൊന്നും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല .ഉറക്കത്തിന്‍റെ തൂവല്‍മെത്തയില്‍ നിന്നും ആരോ എന്നെ പിടിച്ചു വലിച്ചു  .ആ സ്ത്രീയാണ് .അവര്‍ എന്നെ തൊട്ടു വിളിച്ചു .

"വല്ല ബാമോ മറ്റോ ഉണ്ടോ മോനേ കയ്യില്‍  ?"ഉറക്കം പോയതിന്‍റെ അസ്വസ്ഥത മറച്ചു ഞാന്‍ താഴെയിറങ്ങി എന്‍റെ ബാഗ് പരതി അമൃതാന്ജന്‍ എടുത്തു കൊടുത്തു. സ്വതവേ തലവേദന ,നടുവേദന എന്നിവ പതിവായ ഞങ്ങള്‍ ലോക്കോ പൈലറ്റുമാര്‍ക്ക്  ഇത്തരം വേദന സംഹാരികള്‍ എപ്പോഴും കൂടെ  കൊണ്ട് നടക്കുകയെ നിവൃത്തിയുള്ളൂ .ആ മനുഷ്യന്‍  അപ്പോള്‍ വെറുതെ മിഡില്‍ ബെര്‍ത്തില്‍ ഇല്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് കുനിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു  .എനിക്ക് ഒരല്‍പം ദേഷ്യം തോന്നി അയാളോട് .ഇയാള്‍ക്ക് അവരെ ഒന്നു ശ്രദ്ധിച്ചു കൂടെ ?അവര്‍ ഇടത്ത് കൈത്തണ്ട മുതല്‍ തോള്‍ വരെ അമൃതാന്ജന്‍ തേച്ചു പിടിപ്പിച്ചു .ബാം തിരിച്ചു തരുമ്പോള്‍ ക്ഷമാപണം ധ്വനിപ്പിക്കുന്ന  ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു
"വല്ലാത്ത വേദന "

ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല .നിശബ്ദം വീണ്ടും എന്‍റെ ഉറക്കക്കിടക്കയിലേക്ക് കയറി വീണ്ടും നേരിയ തൊട്ടിലാട്ടം.എ/സിയുടെ ഗ്രില്‍സില്‍ നിന്ന് വരുന്ന നറുംമണമുള്ള വായു .എന്തെല്ലാമോ ചിന്തകള്‍ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ കുഴഞ്ഞങ്ങനെ .എവിടെ നിന്നോ ഒരു മൂളിപ്പാട്ട് കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടോ ?താരാട്ട് പോലെ ?ആരോ എന്നെ തൊടുന്നുണ്ടല്ലോ.ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറന്നു .                                                 "വല്ലാണ്ട് നെഞ്ചെരിയുന്നു,വായു ഗുളിക ഇരിപ്പുണ്ടോ മോന്‍റെകയ്യില്‍  ?"

എനിക്ക്  അസഹ്യത തോന്നാതിരുന്നില്ല.ഞാന്‍ എന്താ വല്ല  ലാടവൈദ്യനും ആണോ? ;   സര്‍വ്വ രോഗ സംഹാരിയും ബാഗില്‍ ചുമന്നു നടക്കാന്‍ .പക്ഷെ അവരുടെ ചൈതന്യമുള്ള മുഖത്ത് നോക്കി ഒന്നും പറയാന്‍ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല . ഒന്നും മിണ്ടാതെ  ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു .അവര്‍ എനിക്ക് ശല്യമായി എന്ന് സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടോ എന്തോ പിന്തിരിഞ്ഞു .ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ ആയി .

ഇത്തവണ എന്‍റെ ഉറക്കം എന്നോട് പിണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു  ,ഉറക്കം വരാനായി ഞാന്‍ എനിക്കറിയാവുന്ന എല്ലാ വിദ്യകളും പ്രയോഗിച്ചു .ചിന്തകളെ  ശൂന്യമാക്കി  ശരീരത്തിലെ എല്ലാ സന്ധികളെയും അയച്ചു വിട്ടു എല്ലാ പേശികളുടെയും നിയന്ത്രണം കൈവിടുന്നതായി  സങ്കല്‍പ്പിച്ചു .ഒന്ന് മുതല്‍ പത്തു വരെ പലപ്രാവശ്യം മേലോട്ടും കീഴോട്ടും ഒക്കെ എണ്ണി നോക്കി,അങ്ങനെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു.  ഉറക്കം പിണങ്ങിത്തന്നെ നിന്നെങ്കിലും   വല്ലാത്ത മൂത്രശങ്ക  വന്നു .

ടോയ്‌ലറ്റില്‍ പോയി വരുമ്പോള്‍ വാതിലിനടുത്തായി ആ മനുഷ്യന്‍ എന്തോ പരതുന്നുണ്ടായിരുന്നു ,ഒത്ത വണ്ണവും നീളവും നല്ല വെളുത്ത നിറവും ഒക്കെയുള്ള , വൈക്കം ചന്ദ്രശേഖരന്‍ നായര്‍ സ്റ്റൈലില്‍ നരച്ച മുടി നീട്ടി വളര്‍ത്തിയ ഒരു മനുഷ്യന്‍.ഇന്‍സേര്‍ട്ട് ചെയ്ത ഷര്‍ട്ട്‌ കുറച്ചു വെളിയിലും കുറച്ചു അകത്ത് ആയിരിക്കുന്നു . അയാളുടെ ഷര്‍ട്ടിന്‍റെ  ഒരു ബട്ടന്‍സ് പൊട്ടിപ്പോയിരുന്നു .അത് പക്ഷെ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച അയാളുടെ കയ്യില്‍ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു .പിന്നെ  ഈ അസമയത്ത് ഇവിടെ  ഈ മനുഷ്യന്‍ എന്താണ് തിരയുന്നത് ?

"എന്താ വല്ലതും കളഞ്ഞു പോയോ ?"

അയാള്‍ പകച്ച മിഴികളോടെ എഴുന്നേറ്റു .ഒന്നും പറയാതെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ്  ഭിത്തിയില്‍ ചാരി നിന്നു.ഞാന്‍ ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചെങ്കിലും അയാള്‍ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല .മുന്നിലെ പ്ലൈവുഡ്  കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഭിത്തിയില്‍ കണ്ണുറപ്പിച്ചു ഒരേ നില്‍പ്പ് .എനിക്ക് ചെറിയ  ചമ്മല്‍ തോന്നി .അകത്തേക്ക് ഞാന്‍ കടന്നതും അയാള്‍ നിലത്ത് എന്തോ വീണ്ടും തിരയാന്‍ ആരംഭിച്ചു,ഞാന്‍ മാറാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു അയാള്‍ എന്ന് തോന്നുന്നു

മോളിലത്തെ ബര്‍ത്തിലേക്ക്തൂങ്ങിക്കയറുമ്പോള്‍ ആ സ്ത്രീ നല്ല ഉറക്കത്തില്‍ ആണെന്ന്  കണ്ടു. ചിഞ്ചിനിയിലേക്ക് ഇനിയും ഏറെ ദൂരമുണ്ട് .മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ എങ്കിലും ഉറങ്ങണം .നേരം വെളുക്കാറായത് കൊണ്ടാകാം കിടന്ന പാടെ ഞാന്‍ ഉറങ്ങിപ്പോയി . സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പോലും മാറി നിന്ന ഒരു നിദ്രാടനം.ഉറക്കത്തിന്‍റെ  ഓളങ്ങളില്‍ ചാഞ്ചാടിയങ്ങനെ..

 വണ്ടി നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.'എനിക്കിറങ്ങേണ്ട സ്റ്റേഷന്‍ കടന്നുപോയോ ?' ഞാന്‍ പേടിച്ചു ചാടിയിറങ്ങി . ലോവര്‍ബര്‍ത്തില്‍ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്മാറി സൈഡിലെ ബര്‍ത്തില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ആ സ്ത്രീ .തണുപ്പിനെ തടയാന്‍ ആകണം ഒരു സ്കാര്‍ഫ് തലയില്‍ നിന്ന് കീഴ്ത്താടിയിലേക്ക് വലിച്ചു കെട്ടി ഇരുന്നത് അവര്‍ക്ക് ഒരു അസുഖക്കാരിയുടെ മട്ടും ഭാവവും നല്‍കി .
"എവിടെത്തി??"

ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചു .അവര്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.കേള്‍ക്കാത്ത ഭാവത്തില്‍ ഇരിക്കുന്നു.  എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു .ഇവര്‍ കുടുംബത്തോടെ ജാഡ ആണല്ലോ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുകയും ചെയ്തു . വല്ലാതെ ഉറങ്ങിയത് കൊണ്ട് സ്റ്റേഷന്‍  കടന്നു പോയോ എന്ന പരിഭ്രമത്തില്‍  ആയിരുന്നു ഞാന്‍. നശിക്കാന്‍! ,അതിനിടെ ആണ് ഇമ്മാതിരി ഓരോ കുരിശുകള്‍ !

ഞാന്‍ പരിഭ്രമത്തോടെ വാതില്‍ തുറന്നു പുറത്തേക്ക് നോക്കി .ആശ്വാസമായി.സാങ്കിം എത്തിയിട്ടെയുള്ളൂ  .ചിഞ്ചിനി എത്താന്‍ ഇനിയുമുണ്ട് അര മണിക്കൂര്‍ .ഞാന്‍ വീണ്ടും വണ്ടിയിലേക്ക് കയറി .ആ സ്ത്രീ ഒഴികെ വേറെ ആരുമില്ല ആ കോച്ചില്‍.അതങ്ങനെയാണ് .ഇനി ചിഞ്ചിനി എത്തിയാല്‍ വീണ്ടും ശ്വാസം വിടാന്‍ പോലും പേടി തോന്നിപ്പിക്കുന്ന തിരക്ക് ആയിരിക്കും .

"ഈ സ്ത്രീ സാറിന്‍റെ ആരെങ്കിലുമാണോ ?"ബെഡ് ഷീറ്റുകള്‍ അടുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ കോച്ച് അറ്റന്‍ഡണ്ട് ബാബു എന്നോട് ചോദിച്ചു
"അല്ല, എന്തേ?"
"ഒന്നുമില്ല ,അവര്‍ മരിച്ചു പോയി എന്ന് തോന്നുന്നു !!
"ങേ ?,ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇവരോട് സംസാരിച്ചതെയുള്ളല്ലോ"
ബാബു മുഖം കോട്ടി "പോയി" എന്ന മട്ടില്‍ ഒരാംഗ്യം കാണിച്ചു .ഞാന്‍ ആ സ്ത്രീയുടെ നെറ്റിത്തടത്തില്‍ തൊട്ടു നോക്കി .ശരിയാണ് .അവരില്‍ നിന്നും  ഒരു മഞ്ഞുകാലത്തിന്‍റെ മരവിപ്പ് എന്നിലേക്ക് പടര്‍ന്നു .അവര്‍ മരിച്ചിട്ട് കുറെ നേരമായിരിക്കുന്നു !!

എന്‍റെ ഉള്ളിലെ  റെയില്‍വേ ജീവനക്കാരന്‍ ഉണര്‍ന്നു ,ഞാന്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ ചെന്ന് വിവരം അറിയിച്ചു .
"കുരിശായല്ലോ";സ്റ്റേഷന്‍ മാസ്റ്റര്‍ നെറ്റി ചുളിച്ചു ."ആരും ഇല്ലേടെ അവരുടെ കൂടെ?"

അപ്പോഴാണ്‌ ഞാന്‍ രാത്രി കണ്ട ആ മനുഷ്യന്‍റെ കാര്യമോര്‍ത്തത് ."അയാളെ അവിടെയെങ്ങുംകണ്ടില്ലല്ലോ".ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കും വരെ അയാള്‍ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു ,ഒരു പക്ഷെ ,ഒരു പക്ഷെ അയാള്‍ ആ സ്ത്രീയെ കൊന്നിട്ട് കടന്നു കളഞ്ഞതാവുമോ  എന്നൊരു ചിന്ത  എന്‍റെ മനസ്സില്‍ കടന്നു വന്നു .എന്‍റെ മുഖഭാവം കണ്ടു എന്തോ കുഴപ്പം ഉണ്ടെന്നു തോന്നിയിട്ടാവാം സ്റ്റേഷന്‍ മാസ്റ്റര്‍ ചോദിച്ചു
"എന്ത് പറ്റി ?"

നിഷേധാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തലയാട്ടി ഞാന്‍ വീണ്ടും കോച്ചിലേക്ക് നടന്നു . അടുത്ത ബോഗികളില്‍  നിന്ന് മരണവാര്‍ത്തയറിഞ്ഞു കൂടി നില്‍ക്കുന്ന യാത്രക്കാര്‍   എന്തെല്ലാമോ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പാസ്സാക്കിയതല്ലാതെ ആരും അടുത്തില്ല  .ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ അതായിരുന്നു നല്ലതും .തെളിവ് നശിക്കാന്‍ പാടില്ലല്ലോ .കൂടി നിന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ അയാള്‍ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല താനും .ഞാന്‍ ഒന്നൊഴിയാതെ  കോച്ചുകളില്‍ മുഴുവന്‍ അരിച്ചു പെറുക്കി നോക്കി .അയാള്‍ മാത്രം എങ്ങും  ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .

ഒരു പോയിന്‍റ്സ്മാനും പോര്‍ട്ടറും  കൂടി  സ്ട്രെച്ചറും  കൊണ്ട്  വന്നു. പക്ഷെ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും  റിഗര്‍മോര്‍ട്ടിസ് കൊണ്ട്പേശികള്‍ എല്ലാം  മരവിച്ച ആ സ്ത്രീയെ അതില്‍ കിടത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല . ഇരിക്കുന്ന  നിലയില്‍ തന്നെ  സ്ട്രെച്ചറില്‍ കൊണ്ട് പോകാന്‍ കഴിയില്ല . നിസ്സഹായരായി അവര്‍ രണ്ടു പേരും എന്നെ നോക്കി .എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് എനിക്കും ഒരു പിടിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .പോര്‍ട്ടര്‍ ആണ് ഒടുവില്‍ ആ ഐഡിയ പറഞ്ഞത് ."വീല്‍ ചെയര്‍ കൊണ്ട് വരാം ."

വീല്‍ ചെയറില്‍ ഇരുത്തി തള്ളിക്കൊണ്ട് പോകുമ്പോള്‍ വണ്ടി പുറപ്പെടാത്തതില്‍ അക്ഷമര്‍ ആയി പുറത്തു നിന്നിരുന്ന യാത്രക്കാര്‍ ആരും ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല, സുഖമില്ലാത്ത ഏതോ സ്ത്രീയെ ബന്ധുക്കള്‍ ചേര്‍ന്ന് വീല്‍ച്ചെയറില്‍ കൊണ്ട് പോകുന്നു എന്നേ കരുതിയിട്ടുണ്ടാവൂ .വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തത് കണ്ടു അവര്‍ തിടുക്കത്തില്‍ വണ്ടിയില്‍ ഓടിക്കയറി  .അവരില്‍ ആരില്‍ എങ്കിലും ആ മനുഷ്യന്‍ ഉണ്ടോ എന്ന് തിരയുകയായിരുന്നു ഞാന്‍ .'പക്ഷെ ഇല്ല ,അയാള്‍ ഇല്ല .ഈ സ്ത്രീയെ കൊന്നതു തന്നെയാണ്,അതയാള്‍ തന്നെയായിരിക്കും എന്നിട്ട് ആരുമറിയാതെ സ്ഥലം വിട്ടിരിക്കുന്നു '.ഞാന്‍ ഉറപ്പിച്ചു

  സാങ്കിം ഒരു പാതയോരസ്റ്റേഷന്‍ ആണ് .കടലിനരികില്‍ തന്നെയുള്ള വലിയ ഒരു മലയുടെ കുടുന്തയില്‍ ആണ് അത് .അടുത്തുള്ള വളം ഫാക്ടറിക്ക് അവരുടെ  ഉല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ ലോഡ് ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു സ്റ്റേഷന്‍ ആണതു , പിന്നെ ക്രോസ്സിങ്ങുകള്‍ നടത്താനും .വേറെ സൗകര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഭക്ഷണവും വെള്ളവും പോലും കമ്പനി വകയാണ് .സ്റ്റേഷന്‍ മാസ്റ്ററുടെ കാബിനില്‍ മൃതദേഹം കൊണ്ട് വന്നിരുത്തിയിട്ടു പോയിന്‍റ്സ്മാനും പോര്‍ട്ടരും സ്ഥലം വിട്ടു .

     "ചിഞ്ചിനിയില്‍ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട് ,ഡോക്ടറും പോലീസും ഒക്കെ പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് "തന്‍റെ തിരക്കിട്ട ജോലികള്‍ക്കിടെ സ്റ്റേഷന്‍മാസ്റ്റര്‍ എനിക്ക് സമാധാനത്തിനുള്ള വക നല്‍കി . അവര്‍ എത്തിയാല്‍ എനിക്ക് പോകാം  .ആ സ്ത്രീ കാബിന്റെ ഒരു മൂലയില്‍ ഞങ്ങള്‍ പറയുന്നത്എല്ലാം  വീല്‍ ചെയറില്‍ ഇരുന്നു സശ്രദ്ധം കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി  .ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു പേര്‍ക്കുമിടയില്‍ പിന്നെയും നിശബ്ദത ഇഴഞ്ഞു കയറി .

എന്‍റെ മനസില്‍ അപ്പോഴും ആ വയസ്സന്‍  തന്നെ ആയിരുന്നു .അയാള്‍ ഒരു കൊല ചെയ്യും എന്ന് എനിക്ക് എന്ത് കൊണ്ടോ എന്നേത്തന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല , ആബ്സന്റ് മൈന്‍ഡഡ് ആയ ഒരു പണക്കാരന്‍ കിഴവന്‍ .അയാള്‍ക്ക്‌ ഒരു കൊലയാളി ആണെന്ന് തോന്നിക്കേണ്ട ഒരു കാരണവും എനിക്ക് മുന്നില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .
   പക്ഷെ യാതൊരു  കുഴപ്പവും ഇല്ലാതെ അങ്ങനെ ഒരാള്‍ മരിച്ചു പോകുമോ ?അതോ ഇനി അയാളെ അപായപ്പെടുത്തി ഇവരുടെ കയ്യില്‍ നിന്ന് പണമോ സ്വര്‍ണ്ണമോ  മറ്റോ കവരാന്‍ ആരെങ്കിലും ശ്രമിച്ചതാവുമോ?ഈയിടെയായി ഞങ്ങളുടെ സെക്ഷനില്‍ കവര്‍ച്ച കൂടുതലാണ് .അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ തൊട്ടടുത്തു കിടന്നുറങ്ങിയിരുന്ന ഞാന്‍ അറിയാതിരിക്കുമോ ?

"ഞാന്‍ ക്വാര്‍ട്ടെഴ്സില്‍ പോയി വരാം .നീ ഒന്ന് നോക്കിക്കോളണേ  "
 സ്റ്റേഷന്‍ മാസ്റ്റര്‍ തടി തപ്പിയതാണ് .അയാള്‍ക്ക്‌ നേരിയ തോതില്‍ പേടി കുടുങ്ങിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് തോന്നുന്നു ,ചെറുപ്പക്കാരന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ല.അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ കൂടാണ്.ഇതിനിടക്ക്‌ വന്നു പെട്ട് പോയത് കൊണ്ട് എനിക്കു ഇനി ഇതില്‍ എന്തെങ്കിലും തീരുമാനം ആകും വരെ ഇങ്ങനെ ഇരുന്നെ പറ്റൂ

എനിക്കു ആ സ്ത്രീയോട്  കുറച്ചൊരു ദേഷ്യം തോന്നി .സഹതാപം വെറുപ്പിന്‍റെ  മറ്റൊരു രൂപം ആണെന്ന് പറയുന്നത് വെറുതെയല്ല .ഞാന്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി .പോര്‍ട്ടര്‍   സാധനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് പോകുന്ന ട്രോളിയില്‍ , വായ പൊളിച്ചു കിടന്നുറങ്ങുന്നു . മരണം നടക്കാതാക്കിയ ആ സ്ത്രീയുടെ നിസ്സഹായത ഒന്നും   അയാളെ ബാധിച്ച മട്ടില്ല. കടലില്‍ നിന്ന് കരഞ്ഞു കൊണ്ടോടി വന്ന ഒരു  ഉപ്പുകാറ്റ് അവിടവിടെ തപ്പിത്തടഞ്ഞു നടന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഡോക്ടറും ആര്‍ പി എഫും ഒക്കെ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു .സ്റ്റേഷനു   ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ താഴെ വരെ മാത്രമേ വണ്ടി വരികയുള്ളൂ ,പിന്നെ മല കയറണം , നടന്നു കുഴഞ്ഞാണ് എല്ലാവരുടെയും വരവ് .പൊണ്ണത്തടിയന്‍ ആയ ഡോക്ടര്‍ വിയര്‍പ്പില്‍ കുതിര്‍ന്ന തന്‍റെ ദേഹം എങ്ങനെയോ സ്റ്റേഷന്‍മാസ്റ്ററുടെ  കസേരയില്‍ ഇരുത്തി പരവേശത്തോടെ വിയര്‍പ്പാറ്റി .ചിഞ്ചിനിയില്‍ ആകപ്പാടെ ഒരു ഫോറന്‍സിക് വിദഗ്ദ്ധനെ ഉള്ളൂ .അയാളെ അതിനു മുന്‍പും ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട് .ഒരു സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍റെ  മൃതദേഹം എംബാം ചെയ്യാന്‍ വന്നപ്പോഴായിരുന്നു അത് .

ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന പഴയ ആര്‍ ആര്‍ ഐ കാബിന്‍ പോസ്റ്റ്‌ മോര്‍ട്ടം ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി ഒരുക്കി .ഡോക്ടറുടെ കൂടെ  ഞങ്ങളുടെ ആര്‍ പി എഫ് എസ് ഐ വന്നിരുന്നു .  ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ ഇട്ട ഒരു ബെഞ്ചില്‍ ഇരുന്നു.  എനിക്കോര്‍മ്മയുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം ഞാന്‍  എസ് ഐ യോട്  പറഞ്ഞു .അയാള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ഗുട്ക ചവച്ചു കൊണ്ട് ഒരു താല്പ്പര്യവുമില്ലാതെ മൂളിക്കേട്ടു .ആ സ്ത്രീയുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ചെറിയ ഒരു ജിജ്ഞാസ കാണിച്ചെങ്കിലും പിന്നെ വീണ്ടും പഴയ മുഷിപ്പന്‍  മുഖഭാവത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി . അയാള്‍ക്ക്‌ ബോറടിക്കുന്നുണ്ട് എന്നെനിക്കു തോന്നി ,ചിലപ്പോള്‍ ഉറങ്ങി താഴെ വീണേക്കാം എന്നും .

"അതിനു ഇത് ഒരു കൊലപാതകം ആണെന്ന് നിന്നോട് ആര് പറഞ്ഞു ?" ഞാന്‍ ഉത്തരം മുട്ടിയത് കൊണ്ട് മൌനം പാലിച്ചു .

"ഞാന്‍ കണ്ടിടത്തോളം ഇതൊരു  ആകസ്മിക മരണം മാത്രമാണ് ,ആ സ്ത്രീ വല്ല ഹാര്‍ട്ട്‌ അറ്റാക്കും വന്നു ചത്തുപോയതാവണം "
"അപ്പോള്‍ അയാളോ?ഞാന്‍ അയാളെ കണ്ടതാണ് .ഉറങ്ങും വരെ അയാള്‍ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു "
"ഉം ..വല്ലയിടത്തും വണ്ടി നിറുത്തിയപ്പോള്‍  ഇറങ്ങി ട്രെയിന്‍ മാറിക്കയറി കാണും " "എന്തിന്?"
"നിനക്ക് എഴുത്തിന്‍റെ അസുഖമുണ്ടോ ?ഇങ്ങനെ കഥകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ ?എങ്കില്‍ നീ ഒരു മോശം കഥാകൃത്ത്‌ ആണ് എന്ന് പറയാതെ വയ്യ .പോസ്റ്റ്‌ മോര്‍ട്ടം റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ വരട്ടെ .നമുക്ക് നോക്കാം "

അപ്പോഴേക്കും ഡോക്ടറുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സഹായി ഡോക്ടര്‍ എന്നെ വിളിക്കുന്നു എന്നറിയിച്ചു . കാബിന്‍റെ   വാതില്‍ തുറന്നു  പേടിപ്പിക്കുന്ന മുഴക്കമുള്ള ശബ്ദത്തില്‍ അയാള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു .
ആരെങ്കിലും അവസാനമായി കാണാന്‍ ഉണ്ടോ ?ഇനി പൊതിഞ്ഞു കെട്ടിയിട്ടേ കാണിക്കൂ "

ആരാണ് അവരെ കാണാന്‍ ഉള്ളത് ?മരിച്ച ഒരാളെ പോലെ അനാഥനായി ആരുള്ളൂ ?, നെടുവീര്‍പ്പോടെയുള്ള എന്‍റെ തലയനക്കം വിഗണിച്ചു ഡോക്ടര്‍ എന്‍റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു ,"എന്നാല്‍ നീ വാ ;എന്തിനും ഒരു സാക്ഷി ഉണ്ടായേ പറ്റൂ "

പഴയ ഇരുമ്പു സാമാനങ്ങളും,മറ്റും കൂട്ടിയിട്ട മുറിയുടെ ഒരു മൂലയ്ക്ക് നല്ല വെളിച്ചം കിട്ടുന്ന ഒരിടത്ത്  മേശ സജ്ജീകരിച്ച് അതില്‍ അവരെ കിടത്തിയിരുന്നു . ശാന്തത മാത്രം  പുതച്ചു അവര്‍  തന്‍റെ വിചാരണ കാത്തു കിടന്നു .ഡോക്ടര്‍ പോസ്റ്റ്‌മോര്‍ട്ടത്തിനുള്ള സമ്മതപത്രം എന്നെക്കൊണ്ട് ഒപ്പിടുവിച്ചു .ഒന്നോ രണ്ടോ വാക്കുകളുടെ മാത്രം പരിചയമുള്ള അവര്‍ എന്‍റെ അടുത്ത ബന്ധു ആയിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു .ഒപ്പിടുന്ന നിമിഷം നീ കരയാത്തതെന്ത് ?എന്ന് എന്‍റെ ഉള്ളിലിരുന്നു ആരോ ചോദിച്ചു . ഞാന്‍ അവരുടെ തണുത്ത മുഖത്തു ഉമ്മ വെച്ചു.അതെന്‍റെ യാത്രാമൊഴി ആയിരുന്നു .മരണത്തിനു എന്ത് തണുപ്പാണെന്ന് എന്‍റെ ചുണ്ടുകള്‍ പറഞ്ഞു.
  .
പോലീസുകാരന്‍ എല്ലായ്പ്പോഴും പോലീസുകാരന്‍ ആണ് .എസ്.ഐ യുടെ നിഗമനങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍  ശരി  തന്നെയായിരുന്നു .അവരുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന കിഴവനെ പോലീസ് അതിനകം കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു .ഏതോ ട്രെയിനില്‍ മാറിക്കയറി യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു അയാള്‍ .ടിക്കറ്റ്‌ പരിശോധകന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ യാതൊരു മറുപടിയും നല്‍കാതെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു സംശയം തോന്നി പിടികൂടിയതാണ് .അയാളെ  സാങ്കിമില്‍ ജീപ്പില്‍ ആണ് എത്തിച്ചത് . രാത്രിയില്‍ക്കണ്ടതിനേക്കാള്‍ ക്ഷീണിതനായിരുന്നു അയാള്‍ .നരച്ച കുറ്റിരോമങ്ങള്‍ക്കിടെ നിന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ ഏതോ അമ്പരപ്പ് എത്തി നോക്കി .

അതിനിടക്ക്  ആര്‍പി എഫ് എസ് ഐ  എന്‍റെ അടുത്തു വന്നു ."ഡേ ,ഒരു ഉപകാരം ചെയ്യണം . ഈ ബോഡി പോസ്റ്റ്‌മോര്‍ട്ടം കഴിഞ്ഞു ഒന്ന് സുമംഗലി എക്സ്പ്രസ്സില്‍ കയറ്റി വിടണം . എനിക്ക് അത്യാവശ്യമായി ചിഞ്ചിനിക്ക് പോയെ പറ്റൂ, ചിഞ്ചിനിയില്‍ നിന്ന് അക്കമ്പനിയിംഗിന്  ഞാന്‍ നമ്മുടെ മനോജിനെ അറേഞ്ച് ചെയ്തോളാം "

ഞാന്‍ ഉടക്കി ."എന്‍റെ സാറേ ,കണ്ട്രോളറുടെ കയ്യും കാലും പിടിച്ചു റിലീഫ് വാങ്ങി വരുന്നതാ .ഒരു മണിക്കൂര്‍ മുന്‍പേ വീട്ടിലെത്തേണ്ട ഞാന്‍ ആണ് .സുമംഗലി വരാന്‍ ഇനിയും എത്ര നേരം എടുക്കും എന്ന് കണ്ടാ? "
"വേറെ ആരുമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ലേടാ?,നീ ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യ്‌ ,ഒരു ഡെഡ് ബോഡി ആയതു കൊണ്ടാ ,ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇന്ന് പാര്‍ലമെന്ററി കമ്മറ്റി വരുന്നുണ്ട് ,ഒരു നിവൃത്തിയും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടാ ,നീ ഇവിടന്നു കയറ്റി വിട്ടാല്‍ മാത്രം മതി ,ബാക്കി ഞാന്‍ ഏറ്റു"
"അവരുടെ ബന്ധുവല്ലേ ആ മനുഷ്യന്‍ .അയാളോട് പോയി പറ "
"അയാളോടോ?സ്വന്തം പേരെന്താണെന്നു പോലും ഓര്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്ത  ആ മനുഷ്യനോടോ ?"എന്നിട്ട് ഒരു മറവിരോഗിയുടെ ജീവന്കൂടി പിന്നെ ഞാന്‍ സമാധാനം പറയേണ്ടി വരും മോനെ   .നീ പൊയ്ക്കോ ,എന്നാലും വേണ്ടില്ല !"

ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി ,"ങേ .അയാള്‍ ??"
"ഉം ,അള്‍ഷിമേഴ്സ് ആണ് അങ്ങേര്‍ക്ക് ,രണ്ടു പേരും കൂടെ നാട്ടിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്നു ,അവര്‍ക്ക് രാത്രിയില്‍ എപ്പോഴോ അറ്റാക്ക് വന്നു കാണും , ഇയാള്‍ തലയും വാലും ഇല്ലാത്ത ആളല്ലേ ?വണ്ടി എവിടെയെങ്കിലും നിറുത്തിയപ്പോള്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയതായിരിക്കും .ആരറിഞ്ഞു ഇനി ഇയാളെ കാണാത്തത് കൊണ്ടോ മറ്റോ ആ സ്ത്രീക്ക്  അറ്റാക്ക് വന്നതാണോ എന്നു ?"
എന്‍റെ തല പെരുക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി ,ആ സ്ത്രീയോട് എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സഹതാപം തോന്നി .ആ മനുഷ്യനോടും .ഞങ്ങളുടെ സംസാരത്തില്‍ യാതൊരു താല്‍പര്യവും ഇല്ലാതെ ആ മനുഷ്യന്‍ സിമന്‍റ്ബഞ്ചില്‍ നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു .,
 
വീണ്ടും  പോസ്റ്റ്‌മോര്‍ട്ടം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഡോക്ടര്‍ തല പുറത്തേക്ക് നീട്ടി . "ഞാന്‍ കോഫിന്‍ പൊതിയാന്‍  പോകുകയാണ് ,ആരെങ്കിലും കാണാന്‍ ഉണ്ടോ ?" ആര്‍ക്ക് ?അവര്‍ ഇവിടെ വെറും ഒരു അപരിചിതയാണെന്നു മനസ്സിലാക്കാന്‍ പോലും ഉള്ള ബുദ്ധിയില്ലെന്നുണ്ടോ ഇയാള്‍ക്ക് ? .ഡോക്ടര്‍ തന്‍റെ ജോലി തീര്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടി ധൃതിപ്പെട്ടു പോകുന്നിടെ ആണ് എന്‍റെ നോട്ടം കിഴവനില്‍  പതിഞ്ഞത് .
"അയ്യോ ഈ മനുഷ്യനെ ഒന്ന്  കാണിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടേ ?"

ഞാന്‍ ചെന്ന് വിളിച്ചപ്പോള്‍ പ്രതികരണം ഒന്നുമില്ലാതിരുന്ന ആ മനുഷ്യന്‍ പക്ഷെ ആജ്ഞാ രൂപത്തില്‍  കയ്യില്‍ പിടിച്ചപ്പോള്‍ അനുസരണയോടെ എഴുന്നേറ്റ് വന്നു. അയാളുടെ സിരകളില്‍  രക്തം   ഒഴുകാതെ കെട്ടിക്കിടക്കുകയാണെന്ന്  എനിക്ക് തോന്നി .പോസ്റ്റ്‌മോര്‍ട്ടം കഴിഞ്ഞു ആ സ്ത്രീ പെട്ടിക്കുള്ളില്‍ തന്‍റെ യാത്ര കാത്തു കിടന്നു .പോകാനുള്ള വണ്ടി വൈകുന്നതില്‍ ആ സ്ത്രീക്ക് വല്ലാത്ത അസഹ്യത ഉണ്ടെന്നു എനിക്ക് വെറുതെ തോന്നി .

"ഇതാരാ ?" ഒരു ഗുഹയില്‍ നിന്നെന്ന പോലെ ആ ഹാളിനുള്ളില്‍ അയാളുടെ ശബ്ദം പേടിപ്പെടുത്തും വിധം മുഴങ്ങി .എനിക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു അവര്‍ ആരാണെന്ന് . ആരായിരിക്കും അയാള്‍ക്കവര്‍ ?ഭാര്യ ?സഹോദരി ?സുഹൃത്ത്? ആവോ !! . എന്നിട്ടും ഞാന്‍ അയാളുടെ കൈ പിടിച്ചു അവരുടെ മുഖത്ത് വെറുതെ തൊടുവിച്ചു .ആ സ്ത്രീ അയാളുടെ ആരാണെങ്കിലും അയാള്‍ അവരോട് യാത്രാ മൊഴി ചോല്ലേണ്ടതുണ്ട്.ഇവരെ തിരിച്ചു മഹാ നഗരത്തില്‍ എത്തിക്കുമ്പോഴേക്കും ഒരു പക്ഷെ അയാള്‍ക്ക് അതിനു കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ ?ഒരിക്കല്‍ എംബാം ചെയ്ത മൃതദേഹം പിന്നെ അങ്ങനെ അധികനേരം ഒന്നും വെച്ചിരിക്കാന്‍ കഴിയില്ലല്ലോ  .

 പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍  ഞാന്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം നിശബ്ദത പാലിച്ചു , അങ്ങനെയല്ലാതിരുന്നിട്ടും കാര്യമൊന്നുമില്ല എന്നത് വേറെ കാര്യം .ഓര്‍മ്മകള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ ഒരാള്‍ എത്ര മാത്രം വിമ്മിട്ടം ആണ് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് ആ ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് മനസ്സിലായി..നമുക്ക് ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നേ തീരൂ.ശൂന്യമായ മനസ്സില്‍ നിന്ന് വമിക്കുന്ന അഴുകിയ    കെട്ട  നാറ്റം മറ്റുള്ളവരെ അകറ്റും.

     വൈകുന്നേരം എങ്ങനെയെല്ലാമോ മൃതദേഹം സുമംഗലി എക്സ്പ്രെസ്സില്‍ കയറ്റി വിട്ടു അയാളെ സുരക്ഷിതമായി ഒരു സീറ്റില്‍ ഇരുത്തി ടി ടി ഇ യെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചു ആശ്വാസത്തോടെ ഞാന്‍ ചിഞ്ചിനിയില്‍ നിന്ന് അയാളോടൊപ്പം മഹാനഗരത്തിലേക്ക്‌ പോകാന്‍ നിയുക്തനായ ആര്‍ പി എഫ് കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍ മനോജിനെ വിളിച്ചു .

"വണ്ടി സാങ്കിം വിട്ടിട്ടുണ്ട് മനോജ്‌ ,ടി ടി ഇയെ പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്".
അപ്പുറത്ത് മനോജിന്‍റെ ഘനഗംഭീരമായ ശബ്ദം വന്നു ."ഓക്കേ ,ഗ്രേറ്റ്‌ ,അയാളുടെ പേരെന്താണ് ?
അയാളുടെ പേരെന്താണ്  ?എനിക്ക് അതോര്‍മ്മയില്ലായിരുന്നു
"ടിടി ഇ യെ പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് "ഞാന്‍ പറഞ്ഞു .
"ഓക്കേ,ഏതു കോച്ചില്‍ ആയിരുന്നു അയാളെ ഇരുത്തിയത്എന്ന് പറയൂ?"
'ഏതു കോച്ചില്‍ ആയിരുന്നു ,എസ് വണ്‍? എസ് ടൂ ?എവിടെയായിരുന്നു അയാളെ ഞാന്‍ കൊണ്ട് പോയി ഇരുത്തിയത് ?'
"ടി ടി ഇ യെ പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് "   ഞാന്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു
"അത് ഓക്കേ ,പക്ഷെ ഏതു കോച്ചില്‍ ഏത് സീറ്റ്‌ നമ്പര്‍ എന്നറിയാതെ ഞാന്‍ എങ്ങനെയാ ആളെ കണ്ടു പിടിക്കുക ?

ഏതായിരുന്നു സീറ്റ്‌ നമ്പര്‍ ?ഏതായിരുന്നു ആ മനുഷ്യന്‍ ഇരുന്ന കോച്ച് ?എ/സി യിലോ സ്ലീപ്പറിലോ?എങ്ങനെയൊക്കെ ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് അതൊന്നും ഓര്‍മ്മ വന്നില്ല .എന്‍റെ നിസ്സഹായമായ മൗനത്തിന് ബലം കൂട്ടിക്കൊണ്ടു കട്ട്‌ ആയോ എന്ന സംശയം മൂലം ആവാം ചോദ്യങ്ങള്‍  മനോജ്‌ ആവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു .ഞാന്‍ ഫോണ്‍ വെച്ചുകളഞ്ഞു ."ഒരു പക്ഷെ ഇനി മനോജ്‌   ആരാണ് സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ എന്ത് പറയും ?"